TA PANTA REI

Herakleidon Museum / Athens / December 2021-January 2022

 

installation, variable dimensions

overhead projector sheets cut into the shape of beetles, thread

 

It’s  aimed a connection of Antiquity ('everything flows'_Heraclitus) with Modernism ("the Transfiguration"_Kafka), a reference to the game of human fate, to the uncertainty of any moment. The water, colorless and unrestrained, as a symbol of catharsis, but also of momentum, the only shape that it can take here through the bonding of the thread is that of the uncertainty.

 

"The contradictions characterize the world, but they do not negate its unity: the cosmic fire "lights up in moderation and extinguishes in moderation", the conflict goes hand in hand with necessity. In order to understand the true structure of reality, one must first get rid of one's prejudices and certainties. [..] Seawater is a lifesaver for fish and devastating for the person who will drink it. Donkeys prefer garbage to gold. Doctors benefit us by causing us pain. The beginning and the end in a circle are the same, as is the downhill with the uphill. Satiation presupposes hunger, rest, fatigue, health, sickness, day after night, war, peace." (Heraclitus, det. 80)

 

On the other hand, "Kafka's fluid world proves to be the only constant in a fluid universe, in a fluid time, in the absurd or incomprehensible that defines our lives forever. A ever-changing universe of its own that is still being interpreted and will be interpreted as we change our attitude, position, view of the ever-changing life in the world as well. [...] His awkward beings are the ultimate expression of our ever-changing but nevertheless constant embarrassment to interpret ourselves and existence, life, era." (Eleni Gikas)

 

 

 

 

 

 

 

 

εγκατάσταση, διαστάσεις μεταβλητές

διαφάνεια overhead projector κομμένη σε σχήμα σκαθαριών, κλωστή

 

Μια σύνδεση της Αρχαιότητας (‘τα πάντα ρει”_Ηράκλειτος) με το Μοντερνισμό (“η Μεταμόρφωση”_Κάφκα), μια αναφορά στο παιχνίδι της ανθρώπινης μοίρας, στην αβεβαιότητα οποιασδήποτε στιγμής. Το νερό, άχρωμο και ασυγκράτητο, σύμβολο κάθαρσης, αλλά και ορμής, το μόνο σχήμα που μπορεί εδώ να πάρει μέσα από τη δέσιμο της κλωστής είναι αυτό της αβεβαιότητας.

 

“Οι αντιθέσεις χαρακτηρίζουν τον κόσμο, δεν αναιρούν όμως την ενότητά του: η κοσμική φωτιά «ανάβει με μέτρο και σβήνει με μέτρο», η διαμάχη συμβαδίζει με την αναγκαιότητα. Για να αντιληφθεί κάποιος την αληθινή δομή της πραγματικότητας θα πρέπει πρώτα να απαλλαγεί από τις προκαταλήψεις και τις βεβαιότητές του. [..]Το θαλασσινό νερό είναι σωτήριο για τα ψάρια και ολέθριο για τον άνθρωπο που θα το πιει. Οι γάιδαροι προτιμούν τα σκουπίδια από το χρυσάφι. Οι γιατροί μάς ωφελούν προκαλώντας μας πόνο. Η αρχή και το τέλος σε έναν κύκλο ταυτίζονται, όπως και ο κατήφορος με τον ανήφορο. Η χόρταση προϋποθέτει την πείνα, η ανάπαυση την κούραση, η υγεία την αρρώστια, η μέρα τη νύχτα, ο πόλεμος την ειρήνη.” (Ηράκλειτος, αποσπ. 80)

 

Από την άλλη “ο ρευστός κόσμος του Κάφκα αποδεικνύεται η μοναδική σταθερά σε ένα σύμπαν ρευστό, σε ένα χρόνο ρευστό, στο παράλογο ή το ακατανόητο που ορίζει τη ζωή μας από πάντα. Ένα δικό του αεί μεταβαλλόμενο σύμπαν που ακόμα ερμηνεύεται και θα ερμηνεύεται καθώς αλλάζουμε στάση, θέση, θέαση στη αεί μεταβαλλόμενη, επίσης, ζωή και στον κόσμο. […] Τα αμήχανα όντα του είναι η απόλυτη έκφραση της αεί μεταβαλλόμενης αλλά ωστόσο διαρκούς αμηχανίας μας να ερμηνεύσουμε εαυτόν και ύπαρξή, ζωή, εποχή.” (Ελένη Γκίκα)